a może nie?
to był tylko taki sen
chciałeś mnie ukrzyżować
na płótnie
rozciągnąć przybić
usta zatkać pocałunkiem
kiedy powoli zasycham
na powieki kładziesz werniks
sprawdzasz czy farba na udach
nie będzie się kruszyć
gdy z ramion
wyrosną mi skrzydła
Autoportret
zasycham na płótnie zapachem twojego wzroku
jeszcze raz namalowany portret zaczynał się od zegara
wskazówki czyniąc nieuniknione przesuwają dłoń dokąd zmierza
puszczają nogi w pogoń za wiatrem w kapeluszu
gdy franciszka idzie na targ po dojrzałe pomidory
na lewym ramieniu krzyża anioł pański podwija skrzydła
czy wszystko co przewidziane wypadnie inaczej albo trochę inaczej
z rachunku jaki robię wychodzi że jestem szczęśliwa
teraz tylko światłem i cieniem trzeba to pokazać
Bliskość
ostrożność kroków budzi podziw
nie tylko piachu pod butami
kiedy idziesz obok
wzrok jak mgła opada na moje włosy
powoli podnosi z ziemi cienie
osiada na zmarszczkach wokół ust
geometria bliskości
mierzy proporcje oddalenia
eksterytorialną chwilą ciszy
Ciekawość
niełatwo chodzić po chmurach
omijać kałuże błękitu
ale mówisz że
łatwo rzeźbić palcami kształt światła
niełatwo dogadać się z samotnością deszczu
gdy każda burza zbyt krótka
ale mówisz że
łatwo jej krople dodać do akwareli
niełatwo zamieniać Twój wzrok
na szybie na ścianie na schodach do ogrodu
w spokojną taflę kamienia
a jednak
łatwo budzić szept ciszy na ustach
moja ciekawość
nawet językiem dotyka takich chwil
czasami wydają się być zbyt krótkie
by nazwać je wiecznością
Elwirze
słoneczniki
jak cyrkle w szkole rysują
żółte koła na niebie
bawisz się nimi szczęśliwa
pewno znalazłaś drogę do ulicy chirico
zamieniając jej melancholię na wieczność
na dźwięk odbijanej piłki odwracam głowę
echo letniego dnia toczy się do mnie
Twoim spojrzeniem
Niebyt
spada we mnie wirująca przestrzeń
wąwóz motyli sześć słońc dawno zgasłych
świat tajemnic zbyt długich podróży
żywej duszy wokół
ja też nie wiem gdzie odeszłam |
Dzieciństwo
ogień bez powietrza nie istnieje
dzieciństwo bez kałuży
od zieleni do żółci słonecznika
od żółci do czerwieni jarzębiny
od snu do jawy od marzeń
do spełnienia był krok
stawiany jak w tańcu
klejnoty z żywicy o smaku słońca
upał wylegujący się pod huśtawką
deszcz co pachniał najpiękniej po burzy
a topole przy domu uskrzydlały przestrzeń
proroctwa spisane na kolorowych liściach
spadały szeleściły zwyczajne cuda
małe było wielkim
wielkie też Wielkim
istniało też Słowo
niezwykłe nieśmiertelne
jak Czas
kiedy Byłaś mała
kiedy byłam mała
śnieg smakował letnim deszczem
kiedy rosłam
konsekwentnie zamieniał się w lęk
dzisiaj kiedy siadam by o tym pisać
ścieka na buty atramentem
nie ma smaku
Wielki Tydzień małych słów
spowiadam się bogu
i wam brzozy bielsze od innych
z niehamowanej miłości do życia
rozpaczy o świcie nadziei o zmroku
pomyłek mądrości i mądrej głupoty
spowiadam się tobie bliska i daleka
z tęsknoty kroków nad rzekę do lasu
spotkań gdy ciągle uczysz wracać
by za chwilę znów odejść
spowiadam się sobie
z pociętych dróg z bycia byle jakim i jedynym bytem którym jestem
spowiadam się
z wielkiej ciszy chaosu istnienia
moich grzechów które nazywam szczęściem
Urwisko
kiedy się budzę chcę się z tobą kochać
ale brzeg łóżka to prawdziwe urwisko
do kawy przez mostek chwiejny bo chwiejny
ale jedyny – drugiego nie ma
źle się wczoraj sprawowałam w marzeniach
chmury jak nigdy i deszcz wielkimi kroplami
w wodzie odbite wyjście z sytuacji kiedy go brak
słyszę za sobą słowa że to nic innego jak ucieczka
kiedy się budzę chcę się kochać z tobą
nawet w nierozległym polu w oka mgnieniu
skłonna jestem do ulegania emocjom by
cię widzieć w labiryncie moich snów
tak zwyczajnie jak na dłoni
mogę cię dotknąć?
szukam cię kasztanowo
na krawędzi cienia
po drugiej stronie chłodu
mogę cię dotknąć
smakujesz jarzębinowo
cierpko jak lekarstwo
na wrzesień
porankiem
mgła opada powoli w sen
bez pytania
List Małgorzaty K.
właściwie taka chwila to już wiersz
nie wiem tylko - atrament czarny czy niebieski
frazy które piszesz teraźniejsze czy przeszłe
co w nich szeleści co płynie słowami w niezmienność
o kim tam mowa - może o Ali co nie ma kota
ale w zasięgu spojrzenia ma jezioro
i niebo tylko pozornie bezchmurne na czole
może pod twoją ręką zjawia się coś ważnego
gdy z błahego powodu naklejasz na kopertę deszcz |
